Eind van de dag, auto’s staan stil, klussenbedrijven zijn naar huis. De kakafonie van geluid verstomd. Ik ga lekker op mijn terras zitten, een vogel op de dakrand zorgt voor het ultieme avondconcert.
Maar dan wordt de stilte ruw verscheurd: Kboem-Kboem-Kboem! Een stel pubers vindt dit een fantastische avond voor een disco. Het dreunt door mijn lijf. Pfff… tja, zij hebben natuurlijk ook rechten.
Ik loop naar de speelplaats en vraag of ze hun muziek niet dwars door mijn muziek heen te laten gaan. Graag even afstemmen dus. Een meisje draait heel welwillend aan de knoppen. Zij hoort genoeg en ik net niet teveel. Daar kan ik mee leven.
Terug op mijn terras komt er opvallend stoer jochie aangelopen, ik schat een jaar of veertien. Zijn borst blaast hij breed op en hij houdt zijn armen iets van het lichaam. Alsof zijn biceps te dik zijn om de armen naar beneden te laten hangen.
Wijdbeens spreekt hij me aan. ‘Mevrouw, ik hoor dat u last van ons heeft?’ Ik zeg dat ik het zo goed vind. Ik hoor het wel maar het stoort me niet. Maar daar neemt hij geen genoegen mee. Het moet harder. Tja, maar ik wil graag naar mijn eigen muziek luisteren…
En dan komt het: ‘Mevrouw, als u naar binnen gaan en ramen en deuren gesloten houdt heeft u nergens last van.’
Wat? Hoor ik dat goed? Ik moet mijn best doen om niet te ontploffen. Gelukkig bedenk ik nog net op tijd dat dit kind die tekst niet van zichzelf heeft. En die opgeblazen houding heeft hij vast ook niet zelf bedacht. Het is een imitatie uit de manosfeer. Een cluster van websites en ‘social’ media die jongens leren om zich te laten gelden. Dit is een kind met de verkeerde voorbeelden.
Ik raap mijn adem bij elkaar en zeg zo vriendelijk als ik kan dat ik graag buiten wil zitten. Hij is niet overtuigd: ‘Maar mevrouw, de lucht is niet van u hè?’ Nu wordt het grappig. ‘Ik denk van ons allebei’, reageer ik.
Hij denkt er even over na en komt dan met een interessant tegenargument. ‘Ja maar mevrouw,’ en hij wijst naar de rij huizen naast ons. “U bent de enige die klaagt, waarom klagen die mensen dan niet?’
En dan versla ik hem met een argument waar hij wél iets mee kan. Ik zeg dat die nog zitten te eten en daarna allemaal naar buiten komen. Hij draait zich om, loopt de speelplaats op en verplaats de box een stukje de hoek om. Oké, de meerderheid wint…
***
Heb jij ook ervaring met kinderen die beïnvloed zijn door social media? En vind je het leuk om die te delen? Vertel je verhaal dan in de community van Villa Overvloed. Eerst even een account aanmaken, dan kan je erin. Dan hoor ik het, en kan iedere bezoeker meeluisteren en reageren.
Heb je niet direct wat te vertellen maar wil je weten hoe je je hoofd koel houdt in je omgang met kinderen? Ga dan eens naar de leestafel voor inspiratie. Je vind er de losse artikelen die ik daar af en toe neerleg. Ze zijn gratis voor iedereen die een account aanmaakt.
Fijn voor in je hangmat!
Zonnige groet,
Marijke Sluijter
Ik was tot 2016 hoofdredacteur van Educare en initiator van het project Opgroeien in verbondenheid. Educare gaat verder als Kiind. Ik schreef: 'Educreation, hoe kinderen leren spreken, rekenen, schrijven en lezen in verbondenheid met zichzelf, de ander en de wereld' en: 'Aanraken, een levensbehoefte', over onderlinge kindermassage en aanraakspelen op school en in de kinderopvang.
In 2020 lanceerde ik Villa Overvloed, een ontmoetingsplek voor ouders, leerkrachten en opvoeders die zich graag inzetten voor een rijke leer- en leefomgeving. Hiermee bedoel ik een voedende omgeving waarin veel valt te beleven en volwassenen en kinderen zich samen ontwikkelen in verbinding met zichzelf, de ander en de wereld, met de natuur als onuitputtelijke inspiratiebron: