Zinvol tekenen met kinderen

Met dit spel leren kinderen dat degene die gemasseerd wordt de leiding mag nemen. De masseurs leren luisteren en volgen wat er nodig is.

Een bericht op LinkedIn waaraan ik blijf haken:

“In een kleuterklas deed ik regelmatig een massageverhaaltje. Terwijl ik een verhaal vertelde, ‘tekenden’ de kinderen dit op elkaars rug. Vooraf bespraken we: mag ik je aanraken, en waar? Nee is ook een antwoord. En dat is helemaal oké.

Sommige kinderen wilden alleen kijken, anderen liever door mij aangeraakt worden, of kozen een andere maatje. Zo oefenen we op jonge leeftijd al met iets wezenlijks: grenzen aangeven, luisteren naar je gevoel, en respect voor elkaar.

Totdat een ouder zich meldde: haar kind voelde zich ongemakkelijk, ook al gaf ik ruimte om ‘nee’ te zeggen. In overleg met mijn collega werd besloten dat ik ermee zou stoppen. En dat deed ik. Met spijt voor de rest van de klas die er duidelijk van genoot.

Maar het zette me aan het denken.
Stoppen we uit angst, of benutten we dit juist als leermoment?
Gaat het echt om het kind, of ook om de (oprechte) zorgen van ouders?
En hoe kunnen we veiligheid én ontwikkeling samen laten bestaan?

Ik geloof dat we kinderen mogen leren voelen én kiezen. Dat begint bij een veilige omgeving, met ruimte voor verschil.

Ze vraagt: “Wat zou jij doen in zo’n situatie?”

De antwoorden bestreken het hele spectrum van dit kan ook niet meer tegenwoordig tot wat jammer, dit vonden we vroeger heel gewoon en de kinderen hebben juist hard nodig.

Ik denk dat eerst en vooral de ouders van dit kind heel hard iets nodig hebben. Namelijk een luisterend oor. Van de leerkracht.

Terug naar wat hier werkelijk gebeurt. Leerkracht leert kinderen met grenzen omgaan. Dat kan alleen in het echt. Taal zonder ervaring is leeg. Dan kunnen ze wel mooie zinnen zeggen maar vertaalt dat zich niet in het gewenste gedrag.

Hier is aandacht nodig. Aandacht voor de ouders. Ze hebben je nodig. Kennelijk hebben ze hele nare dingen meegemaakt. Weten ze niet hoe kinderen leren. Met Rust, Reinheid (orde) en Regelmaat. Voor volwassenen werkt dat net zo.

Het begint altijd met de eerste R: Rust. In dit geval een Rustig gesprek met de ongeruste ouders. Door hen de ruimte te geven om hun zorgen met je te delen. Pas daarna kunnen ze naar jou luisteren. Dan kan je hen uit te leggen hoe kinderen leren.

Dan begrijpen ze heus wel dat als je wilt dat hun kind grenzen leert respecteren ze de gelegenheid horen te krijgen om die grenzen (van zichzelf én van anderen) te verkennen. Binnen de veilige omhulling van een spel. Dat dan weer wel.

Meer hierover weten?
Ga naar: www.aanrakeneenlevensbehoefte.nl